opportunity

whatever goes up must go down...
wherever is difficulty wherever is opportunity...

บนความไม่สมบูรณ์แบบ

มนุษย์...ความรู้สึกนึกคิด...ความผิดพลาด... ...ซัยตอน
มนุษย์...ความรู้สึกนึกคิด...ความผิดพลาด......ซัยตอน
มนุษย์...ความรู้สึกนึกคิด...ความผิดพลาด......ซัยตอน

Life

From now on, the stories in the fence of Yala Islamic University have been brought to an end, but the life of lerning should not be ended...May Allaah give all of the first-bunch graduates successes both in this world and hereafter.

การเปลี่ยนแปลง

การเปลี่ยนแปลงที่ดีนั้น เป็นการเปลี่ยนแปลงที่เริ่มจากจุดเล็กๆ (แต่สม่ำเสมอ)...สุดท้ายเราจะรู้ว่าคนที่มีอิทธิพลต่อโลกใบนี้จริงมีไม่กี่คน...คนที่หลับไหลนั้นเป็นคนที่ล้าหลังตามเหตุการณ์ไม่ทันไปทุกวัน (เป็นเหยื่อ)...สุดท้ายคนที่นั่งปรบมืออย่างมีความสุขต่อความตกต่ำของเรานั้นคือ...

ปัญญาชนมุสลิม

เรามีหน้าที่มากกว่าเวลาที่เรามีอยู่ ดังนั้นเราในฐานเป็นปัญญาชนมุสลิม (นักศึกษามอย.) ต้องไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปกับสิ่งที่ไร้สาระไปวันๆครับ พี่น้องครับมาเถอะครับมาปรับปรุงตัวเรา มาพัฒนาตัวเราให้เป็นกำลังหลักในการที่จะพัฒนาสังคมมุสลิม สังคมเราไม่ได้รอคนอื่น นอกจากเรานี้แหละ...พี่น้องครับเราอย่าสร้างวัฒนธรรมที่ผิดๆโดยไม่มีการอ่านหนังสือเลย (อธิการของเราก็ตระหนักเรื่องนี้ครับ) มาเถอะครับมาสร้างบรรยากาศในการอ่าน ถ้าเราไม่อ่าน เราจะเป็นผู้รู้ได้อย่างไร คนที่ได้รับการยอมรับจากคนทั่วโลกนั้น เบื้องหลังในการใช้ชีวิตของเขานั้น ไม่ได้ห่างไกลจากหนังสือครับ (การอ่าน)...

Fascinating Taman Tamadun Islam (Terengganu)

In the distant past, when I was in my childhood I had never envisaged that Terengganu city was vibrant one. By the time I had a quick glance at leaflet pertaining to Terengganu tourism; it was not my fondest dream to pay a quick visit to the city. I just broadly conceived that it was a small and dull town where was not densely populated with a number of people. What’s more, I worked out that it was likened to somewhere countryside.

On my arrival to Terengganu, I sighted everything appeared to be contrary to my expectation. As at the first place I got a fleeting glimpse of the city; everything seemed to be slowly sat in motion. Additionally, everything was orderly and systematically organized and was kept fastidious, people were very nice, friendly and approachable – possibly to make me feel secure to go anywhere.

True to form, at sunrise and sunset, Medium-wide streets and narrow lanes were occupied with bikes and cares. Footpaths were filled with pedestrians. Now and again, I felt as I was in my hometown, Pattani.

People were fully clad in Malaysian-traditional dress – males were dressed in long trousers and suited shirts, and females had long-to-feet skirts and long sleeve shirt which is right to Islamic perspective and principle. Again, I felt like I was in Pattani.

After a pleasant greeting by the city’s serene vista, I was offered by choices of welcome tourist attraction places. As a result, I would give the impression towards the city’s surrounding that it was thriving and vivacious one. The numerous high-rising buildings stood steadily against breezy spot by the sea. The city was not large one where there were a few tourist destinations such as, shopping center and museum, but many nearby tourist places were very eye-catching and attractive such as, Taman Tamadun Islam (TTI) or Islamic Civilization Park, Crystal Mosque, Pasar Payand (Payand bazaar) and so on.

On the second day as I was in the city, my friends and I set to move around the city, the places nearby particularly. Our schedule was conducive to give high priority on TTI where there were world-wide duplicate mosques built to create a center of attention from people around the world especially Muslims.

As the bus was rolling in, the fence of the park gradually appeared which I could see at far sight. As the bus was approached to the park, it became clearer that it was embellished with stunning feature – colorful paintings. Actually, the park was designed resembling to mosques because there was a white building having a white dome. Likewise, the park was also aimed to bear a resemblance to “the borderland” because everybody had to stamp an entering passport.

At the same time as the bus parked at the parking, a feeling of excitement began to come to my mind as everybody hastily headed to the entrance of the park. I saw peoples pouring into the entrance, most of them were children. From the entrance, the duplicate mosques that I could see were Pattani, al-Aqsop, al-Haram duplicate mosques and so forth.

Subsequently, I was determined to stroll leisurely to Malaysian duplicate central mosque and sat foot in the mosque together with tuning in to video relating to the mosque. After that my friends and I were hurriedly quick to take photos of the mosque with intention of taking them as engraved memory.

After a while, I swept my gaze around the park, I witnessed that most conspicuous and highlights ones in the park were al-Haram and al-Aqso duplicate mosques. That was to say, while coming within reach of my eyesight, the al-Aqso mosque was very striking that I felt as if I was in Palestine. When entering the mosque, I observed that there was a big stone standing outstandingly at the center of it. From which my friends and I were very absorbed in taking photos as I, once, pretended to be praying while taking photos. Also as far as I observed, today everybody appeared to be happy and ready to be acting like anything while taking photos. It took several minutes to finish taking them until everybody were satisfied to leave.

Then, everybody intentionally headed to another splendid mosque that was al-Haram. Seeing at distance, it seemed a big duplicate mosque where we could go in and watched its inside feature, but as I came closer it looked there were nothing inside the mosque, where I could not even enter into it. What I could do was that I just walked around and photographed with my friends. I tried to lean myself against the wall and looked into the mosque, but I saw nothing except duplicate Kabbah. At the time taking photos, I did not enjoy myself a lot because there was raining. At last, we had to move to other duplicate mosques…

Having Travelled to Terengganu was very fascinating experiences that I could not find them in other places. It was very fortunate for me that I could come to know the real picture of Terengganu city. It was one of the most beautiful and attractive cities in Malaysia that I have gone – besides the beach, crystal mosque, there is another interesting place that I think everybody should go that is Taman Tamadun Islam (TTI) or Islamic Civilization Park. The park is telling the history of the very prominent mosques around the world. Furthermore, the park enables us to feel that we were visiting the real ones.  This is one of wonderful experiences in my life that I have ever visited abroad.

มอย. วันนี้ กับการวางแผนชีวิต

ก่อนอื่นผมขออนุญาตที่จะเพิ่มเติมหัวข้อ ที่ทางคณะกรรมการองค์การบริหารนักศึกษา (มุสลิมะฮฺ) ได้ตั้งไว้ว่า “มอย” หรือ “มอย.วันนี้” มาเป็น “มอย.วันนี้กับการวางแผนชีวิต” เพราะผมคิดว่า มหาวิทยาลัยอิสลามยะลานั้น เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับปัญญาชนมุสลิมอย่างเราที่จะใช้เป็นเวทีสำหรับการวางแผนชีวิตเพื่ออนาคตที่ดี (สำหรับตัวเราและสังคมแห่งนี้) ที่นี่เป็นเวทีที่เหมาะสมอย่างมากที่จะทำตัวเราให้บริสุทธิ์ เพื่อที่จะสร้างโอกาสให้แก่ตัวเราในการที่จะเป็นเทียนไขเล่มต่อไปที่สามารถนำแสงสว่างสู่สังคมได้ หรือพอทุกคนสำเร็จการศึกษาจากสถาบันแห่งนี้แล้วสามารถเป็นบัณฑิตที่รู้ว่า หน้าที่ต่อไปคืออะไร อีกทั้งสามารถเป็นบัณฑิตที่สามารถตอบอัลลอฮอย่างสบายใจว่า “ฉันทำหน้าที่สุดความสามารถแล้วค่ะ ผมทำหน้าที่สุดความสามารถแล้วครับ” นี้คือเหตุผลที่ผมอยากจะเรียนให้ทางคณะกรรมการองค์บริหารนักศึกษา (มุสลิมะฮฺ) ทราบ

ถ้าเรามองย้อนกลับไปเมื่อสิบหรือยี่สิบปีก่อน ทุกคนอาจมองว่าเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้สำหรับคนที่พูดว่าฉันจะก่อตั้งสถาบันความรู้ที่ใหญ่ที่สุด นั่นก็คือ “มหาวิทยาลัย”  หรือผมจะสร้างมหาวิทยาลัยที่มีชื่อว่า “อิสลาม” ในพื้นที่ที่ถูกมองว่า การศึกษาอยู่ในระดับท้ายๆของประเทศไทย อย่าง จังหวัดปัตตานี ยะลาและนราธิวาส หรือเป็นที่รู้จักในนาม สามจังหวัดชายแดนภาคใต้นั่นเอง ถึงแม้คนนั้นจะรวยล้นฟ้าหรือมีเงินมากแค่ไหน ผมเชื่อเหลือเกินครับว่า การที่จะก่อตั้งสถาบันแหล่งความรู้ที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาสถาบันการศึกษาต่างๆนั้น เป็นเรื่องไม่ใช่ง่ายครับ หรือถ้าพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า ในอดีตประชาชาติมุสลิมในพื้นที่แห่งนี้ไม่เคยที่จะได้สัมผัสสถาบันที่มีชื่อว่า “มหาวิทยาลัยอิสลาม”…

ยี่สิบปีผ่านไป ใครจะไปเชื่อครับว่า มีผู้รู้กลุ่มหนึ่งสามารถที่จะสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ในพื้นที่แห่งนี้ได้ สามารถที่จะทำสิ่งที่ทุกคนไม่กล้าแม้กระทั่งที่จะฝันหรือคิด เพราะว่าเป็นความฝันที่เรียกว่า ห่างไกลเหลือเกินสำหรับคนในสามจังหวัดที่จะเอื้อมถึง คนกลุ่มนี้สามารถที่จะสร้างและเติมเต็มความฝันของคนอีกหลายๆคน คนกลุ่มนี้สามารถที่จะทำให้สังคมแห่งนี้เป็นสังคมแห่งการเรียนรู้ เป็นสังคมที่มีความรู้ที่ถูกต้อง พวกเขาสามารถจุดเทียนไขที่กำลังจะดับในไม่กี่วันข้างหน้า ให้เปล่งประกายและสามารถส่องแสงให้แก่ประชาชาติที่นี่อีกครั้ง คนกลุ่มนี้สามารถที่สร้างมหาวิทยาลัย (เอกชน) ในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยที่ไม่มีนายทุนที่มีแหล่งทุนมหาศาล และยิ่งไปกว่านั้น คนกลุ่มนี้สามารถที่จะสร้างมหาวิทยาลัยที่มีชื่อว่า “อิสลาม” ซึ่งเปิดการเรียนการสอนในหลักสูตรแบบบูรณาการ (หรือ Islamization; เป็นหลักสูตรที่สอนควบคู่อัลกรุอานและวิถีชีวิตของท่านนบี หรืออัลซุนนะห์)

นี่คือบทบาทที่คนกลุ่มหนึ่งมีต่อสังคมแห่งนี้ ซึ่งพวกเขาเหล่านั้นพร้อมที่จะสืบทอดบทบาทเหล่านี้ให้แก่ชนรุ่นหลัง ส่วนหน้าที่ของชนรุ่นหลังที่จะต้องทำก็คือ จะทำอย่างไรให้มหาวิทยาลัยอิสลามแห่งนี้สามารถที่จะยืนหยัดอยู่ควบคู่และพร้อมที่จะรับใช้สังคมให้ได้นานที่สุด (เท่าที่อัลลอฮทรงประสงค์) (รับใช้สังคม ในที่นี่หมายความว่า มหาวิทยาลัยสามารถที่จะผลิตบัณฑิตอันพึงประสงค์ ที่สามารถนำแสงสว่างสู่สังคมต่อไป)

ปัจจุบันมหาวิทยาลัยอิสลามยะลา สามารถยืนอยู่ท่ามกลางสังคมแห่งนี้ได้อย่างสง่างามตระการตา ผู้คนส่วนใหญ่เล็งเห็นถึงจุดประสงค์ของมหาวิทยาลัย พวกเขาอยากที่จะส่งลูกหลานเข้ามาศึกษาต่อที่นี่ เพราะว่านี่คือมหาวิทยาลัยอิสลามแห่งแรกของประเทศไทย  ที่เปิดการเรียนการสอนในรูปแบบบูรณาการ และประสงค์ให้บันฑิตที่สำเร็จการศึกษามีคุณธรรมและจริยธรรมจริงๆ ไม่ใช่แค่คำพูดหรือคำเขียน(ข้อความ)อยู่ในกระดาษเท่านั้น 

ดังนั้น เราในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งนี้ ถ้าหากเราไม่มีความสามารถมากพอที่จะสืบทอดหน้าที่เหล่านั้น ที่จะนำพามหาวิทยาลัยแห่งนี้ก้าวสู่ทศวรรษใหม่แห่งการศึกษาแบบอิสลามในอนาคตอันใกล้นี้ อย่างน้อยขอให้เรามีความตั้งใจที่ใช้เวทีแห่งนี้เป็นเวทีแห่งการวางแผนชีวิตของเรา มีความตั้งใจที่จะทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นได้รับการวางแผน ไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นโดยความบังเอิญโดยที่เราไม่ตั้งใจมาก่อนเลย จากที่เราไม่เคยแม้กระทั่งคิดที่จะวางแผน ให้ชีวิตของเราเป็นระบบที่สามารถนำประโยชน์แก่ตัวเรา ครอบครัวและสังคม (อิสลาม) พร้อมๆกัน  พี่น้องครับ มาเถอะครับ มาทำให้ชีวิตของเรา และเวลาทุกๆวินาทีของเราให้เป็นประโยชน์มากที่สุด เพราะตลอดระยะเวลาอย่างน้อยสี่ปีที่เราอยู่ที่นี่เป็นระยะเวลาสั้นๆเท่านั้นเองครับ (ไม่เชื่อก็ลองถามบังๆหรือกะๆที่อยู่ปีสี่ว่า สี่ปีเป็นเวลายาวนานหรือเปล่า อย่างไรก็ตาม สำหรับน้องๆที่อยู่ปีหนึ่งแน่นอนครับ ผมเชื่อเหลือเกินครับว่า จะรู้สึกนาน แต่ถ้าถามบังๆกะๆที่อยู่ปีสี่ ผมมั่นใจที่จะพูดว่า พวกเขาจะตอบว่า “สี่ปีไม่นานหรอก อยากจะทำอะไรมากกว่านี้)

วันนี้ ผมเชื่อเหลือเกินครับว่าเป็นวันที่ทุกคนต่างก็มีเป้าหมายเดียว มีความตั้งใจเดียวกัน มีเจตนารมณ์เดียวกัน นั่นก็คือ ทุกคนต่างก็มีความตั้งใจที่จะมีแผนการหรือแผนที่ที่จะเดินบนเส้นทางการศึกษาในครั้งนี้ให้รอบคอบที่สุด เป็นแผนที่ที่จะทำให้พวกเราประหยัดเวลาที่จะไปถึงจุดมุ่งหมายได้อย่างรวดเร็ว... แต่ผมมองว่าถ้าทุกคนมีความตั้งใจมากขนาดนี้ ควรที่จะต้องรู้ถึง “อะไรคือความหมายของชีวิต” และ “อะไรคือการวางแผน”

แน่นอนครับถ้าผมถามว่า “อะไรคือความหมายของชีวิต” แน่นอนทุกคนต้องมีนิยามของตัวเองแตกต่างกันไป...บางคนอาจให้ความหมายของชีวิตในด้านการปฎิบัติภาระกิจหน้าที่... บางคนจะให้นิยามของชีวิตไปในด้านการดำรงชีวิต เหล่านี้เป็นต้น แน่นอนครับการให้คำนิยามในรูปแบนั้นมันไม่ผิด แต่ส่วนตัวผมแล้ว ผมจะให้นิยามของคำว่า “ชีวิต” คือการ “ดิ้นรน”  ดิ้นรนเพื่ออะไรครับ เพื่อที่จะค้นหาเป้าหมาย ถ้าเรารู้เป้าหมายของชีวิต เราจะมีความง่ายดายที่จะวางแผนเพื่อที่จะไปสู่เป้าหมาย ที่นี้พอเรารู้อะไรคือความหมายของชีวิตแล้ว เราต้องรู้เป้าหมายของการวางแผนด้วย ผมขอให้ความหมายของการวางแผน ก็คือดังนี้ 1. เพื่อที่จะทำให้เราไปถึงจุดหมายปลายทางโดยใช้เวลาน้อยที่สุด 2. เพื่อที่จะทำให้เราสูญเสียพละกำลังน้อยที่สุด 3. เพื่อที่จะเตือนสติของเราอยู่ตลอดเวลาว่าเรากำลังปฎิบัติภาระกิจอยู่ เหล่านี้เป็นต้น 

การที่เราจะวางแผน เราต้องมีเป้าหมายที่ชัดเจน เพราะถ้าเราไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน ถามว่าเราจะวางแผนทำไมครับ เช่นเดียวกับการใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ ทุกศาสานาสอนให้ทุกคนมีเป้าหมาย นั้นก็คือ “สวรรค์” แต่ถามว่าวิถีชีวิตแบบไหนที่เที่ยงตรง ที่สามารถนำพาเราไปถึงสวรรค์ได้ (คำตอบนี้แน่นอนครับว่า วิถีที่มีชื่อว่า “อิสลาม”)

การใช้ชีวิตในสถานศึกษา บางคนอาจคิดว่า ตลอดระยะเวลาสี่ปีนั้น ฉันจะเรียนให้เต็มที่ ฉันจะไม่สนใจเรื่องกิจกรรมเลย เพราะฉันคิดว่ากิจกรรมไม่ให้ความรู้อะไรเลย นอกจากเสียเวลาแล้ว มันทำให้ฉันเสียการเรียนอีกด้วย บางก็คิดว่า ฉันจะร่วมและจัดกิจกรรมให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะกิจกรรมสามารถสร้างคนให้เป็นคนได้ กิจกรรมสามารถที่จะสอนให้ฉันใช้ชีวิตในสังคมอย่างมีจุดยืน หรือบางคนคิดว่าฉันจะเอาทั้งสอง ฉันจะเรียนกับทำกิจกรรมในเวลาเดียวกัน

โดยส่วนตัวแล้ว ผมแบ่งเทอมของการศึกษาออกเป็นสองส่วน ช่วงแรก (ปี 1และ ปี 2) ช่วงที่สอง (ปี 3 และ ปี 4) โดยที่ช่วงแรก ปี 1 กับ ปี 2 เทอมหนึ่ง ผมจะเน้นเรื่องการเรียน จะให้ความสนใจในการอ่านหนังสือทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นเรื่องศาสนา การเมือง และเรื่องทั่วไป เพราะผมคิดว่าในช่วงนี้น้ำในแก้วของเรานั้นยังต้องการการเติมอีกเยอะ ในช่วงนี้เราไม่สามารถที่แบ่งปันน้ำในแก้วให้คนอื่นได้ เพราะถ้าเราแบ่งให้คนอื่นเราอาจจะขาดแคลนน้ำได้ เราควรที่จะกักเก็บน้ำให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ (ไม่ต้องให้มันเต็ม) เพื่อที่จะทำให้เรามีสติปัญญาที่ดีที่สามารถคิดในทุกๆแง่มุมได้ ส่วนช่วงที่สอง ปี 2 เทอมสองกับ ปี 3 ถึงเวลาที่เราควรแบ่งปันน้ำ (ที่สะอาด) ที่เกือบเต็มให้คนอื่น เราควรที่จะพาแก้วใบนี้ไปทุกที่เท่าที่เราสามารถ ในช่วงนี้เราควรที่จะดูว่าคนแบบไหนที่เราควรให้ คนแบบไหนที่ขาดแคลนน้ำจริงๆ เหตุผลก็คือ เราจะเป็นหมอที่เข้าหาคนไข้ ที่รักษาคนไข้อย่างทุกต้อง ไม่ใช่เป็นหมอที่หนีออกห่างจากคนไข้ อย่างที่เห็นปัจจุบัน 

พอ ปี 4 ช่วงที่สองนั้น เราควรที่จะคิดใตร่ตรองอีกครั้งว่า น้ำในแก้วใบเล็กๆใบนี้ มีปริมาณน้ำมากพอหรือยัง เพื่อที่จะออกสู่สนามของการแจกจ่ายอันยาวไกล ที่นั้นจะไม่มีสถานที่สำหรับเติมน้ำ ที่สำคัญเราควรที่จะมีการวางแผนให้ดีว่า เราจะแจกจ่ายน้ำที่มีอยู่ในแก้วอย่างไรให้ทั่วถึง ในช่วงนี้เราจะมีเวลาไม่มากในการคิดใตร่ตรอง เราควรที่จะใช้เวลาในช่วงนี้ให้เกิดประโยชน์ให้มากที่สุด

นี้คือสภาพการณ์ในช่วงที่เราใช้ชีวิตในรั้วสถาบันที่มีชื่อว่า มหาวิทยาลัย (โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยแห่งความหวังของสังคม อย่างมหาวิทยาลัยอิสลาม) แต่แผนการที่ผมได้กล่าวข้างต้นนั้น เป็นความคิดส่วนตัวเท่านั้น ซึ่งแน่นอนครับว่า ทุกคนมีการวางแผนที่แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขของแต่ละคน

ในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ผมแปลกใจเหลือเกินนะครับว่า ทำไมทุกคนต่างมองคนคนหนึ่งในมิติของ “ความเก่ง” พอเขาเรียนได้เกรดดีๆ เขาจะได้รับการขนานนาม “เป็นคนเก่ง” ทำไมทุกคนไม่มองในมิติของ “หน้าที่” (อมานะฮฺ) ครับ ในมิติของอมานะฮฺที่ได้รับมอบหมาย ถ้าเรามองในมิตินี้ เราต่างก็มีสมาธิและเวลาในการที่จะทำหน้าที่ของตัวเองให้ถึงจุดที่เรียกว่า “ดีที่สุด”  เนื่องจากว่าทุกคนมีหน้าที่ที่แตกต่างและมีความถนัดที่แตกต่างกันไป ดังนั้นผมคิดว่า ถ้าเราคิดอย่างนี้ เราต่างมีโอกาสที่จะเป็นคนเก่งได้ พอทุกคนเป็นคนเก่ง ทุกคนต่างก็สามารถเป็นที่หนึ่งได้โดยที่ไม่ต้องไปแข่งขันกับคนอื่น นอกจากนี้ถ้าทุกคนคิดในมิตินี้เราต่างก็มีเวลาที่จะคิดถึงสถานที่ที่ทุกคนมุ่งหน้า นั่นก็คือ “อาคีเราะฮฺ” 

ถ้าหากการมาของเราที่นี่เป็นความตั้งใจที่จะมองหาคนที่สมบูรณ์แบบทุกอย่าง ผมบอกได้ว่าไม่มีครับ (ไม่มีมนุษย์คนไหนสมบูรณ์แบบสักทุกอย่าง นอกจากท่านนบีของเรา)  ผมเชื่อครับว่า การที่ทุกคนมาที่นี่ ทุกคนต่างก็มีความตั้งใจที่จะมาเพื่อขัดเกลาตัวเอง ฉะนั้นทางที่ดีที่สุดสำหรับเราในฐานะนักศึกษาก็คือ เรามาร่วมสร้างบรรยากาศของการตักเตือนซึ่งกันและกันเถอะครับ โดยการเรียนรู้ผ่านระบบอาลาเกาะฮ์ (ผมกล้าที่จะพูดว่า ไม่มีมหาวิทยาลัยในประเทศไทยที่บรรจุอาลากอฮ์ในหลักสูตร นี้คือจุดเด่นที่แตกต่างที่เรามี) เพื่อที่จะสร้างกลุ่มชนที่มีความรู้คู่คุณธรรมและจริยธรรม สู่การเกิดขึ้นของความเป็นปึกแผ่นของประชาชาติต่อไป

 เวลานี้เรากำลังเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่ให้แก่ตัวเรา เรากำลังเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่ให้แก่ประชาชาติที่นี่แล้ว เบื้องหลังของความสำเร็จทั้งหลายคือความทุ่มเทของเราทุกคน นับจากนี้เราต่างยืนอยู่ที่จุดหนึ่ง ซึ่งเป็นจุดที่มีเกรียติที่สุดในทศวรรษ เราต่างยืนอยู่ ณ จุดนี้เพื่อที่จะก้าวไปที่จุดที่สองของทศวรรษแห่งการศึกษา เราในฐานะปัญญาชนมุสลิม นับจากนี้ไปเรากำลังก้าวไปสู่การเขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของเรา เป็นประวัติศาสตร์ที่เราจะเขียนขึ้นด้วยมือของเรา เป็นประวัติศาสตร์ที่จะลบคำสบประมาทต่างๆ 

ในเมื่อมหาวิทยาลัยแห่งนี้ มีสาขาวิชาที่จำเป็นต่อจิตวิญญาณของสังคมแห่งนี้แล้ว ถามว่า เรา (นักศึกษา) พร้อมมากน้อยแค่ไหนที่จะออกสู่โลกภายนอก  เราพร้อมมากน้อยแค่ไหนที่จะเผชิญกับทุกสิ่งทุกอย่างในโลกแห่งความเป็นจริง ซึ่งแตกต่างโดยสิ้นเชิงกับโลกจำลองในรั้วมหาวิทยาลัย นับจากนี้ไปเราต่างก็จะเป็นสินค้าใหม่ที่ถูกผลิตออกมา เพื่อรับใช้และซ่อมแซมโครงสร้างที่สึกหรอของสังคมต่อไป โดยผ่านกระบวนการต่างๆอย่างละเอียด โดยเฉพาะในอนาคตอันใกล้นี้ประเทศในเอเซียตะวันออกเฉียงใต้จะรวมเป็น “ประชาเศรษฐกิจอาเซียน” พอถึงเวลานั้นจะเกิดอะไรขึ้นกับสังคมของเรา? เราสามารถที่ฉวยจะโอกาสนี้ในการเผยแผ่อิสลามมากน้อยเพียงใด?...

 สำหรับการเพิ่งเกิดของมหาวิทยาลัยอิสลาม ผมควรเรียกความสำเร็จหรือความล้มเหลวความ(ล่าช้า)ของประชาชาติที่นี่ดี เพราะว่าถ้าเราเทียบกับการเข้ามาของอิสลามในสามจังหวัดเป็นเวลาร้อยๆปีที่แล้ว แต่เราแค่มีสถาบันศาสนาที่เราภูมิใจเหลือเกินเป็นร้อยๆแห่งเท่านั้น ประชาชาติที่นี่ไม่เคยได้สัมผัสมหาวิทยาลัยเลย… อย่างไรก็ดี ที่แน่ๆ การก่อตั้งมหาวิทยาลัยอิสลามในครั้งนี้ เปรียบเสมือน แสงสว่างปลายอุโมงค์ของประชาชาติ เพื่อใช้ในการก้าวเดินไปสู่ทศวรรษใหม่ของความเจริญทางการศึกษาอีกครั้งอย่างในอดีต (อัลฮัมดุลิลลาฮฺ)

ด้วยเหตุนี้ ผมขอเชิญชวนตัวผม เพื่อนๆนักศึกษา รวมถึงบุคคลากรที่เกี่ยวข้อง มาเถอะครับมาร่วมกันสร้างมหาวิทยาลัยแห่งนี้ โดยผ่านการทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด มาร่วมใช้เวทีแห่งนี้ให้เป็นโอกาาสำหรับเราในการที่จะวางแผนชีวิตของเรา วางแผนอนาคตของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และวางแผนชีวิตของประชาชาติมุสลิมที่นี่ เพื่อว่าเราจะได้สืบทอดหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่นี้จากคนกลุ่มหนึ่งที่ได้เขียนประวัติศาสตร์หน้าแรก และเราจะได้เขียนประวัติศาสตร์ให้อิสลามหน้าที่สองและต่อไป พร้อมๆกัน อินชาอัลลอฮฺ 

ถึงแม้หลายครั้ง เรารู้สึกท้อแท้กับสิ่งที่ท้าทายและรู้สึกหมดกำลังใจเมื่อประสบปัญหาต่างๆ แต่เราจะบอกให้รู้ว่า เราภูมิใจและดีใจที่ได้อยู่ ที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับเธอนะ มอย. เพราะมีเธอวันนี้ เราได้มีโอกาสทำความรู้จักกับคนอีกหลายๆคน เพราะมีเธอวันนี้ เราได้สัมผัสกับความสุขที่แท้จริงของการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องร่วมซาฮาดะฮ์  เพราะมีเธอวันนี้ เราได้ลิ้มรสถึงความขมของอุปสรรคต่างๆที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา เพราะมีเธอวันนี้ เราได้ละหมาดห้าเวลาพร้อมๆกันที่มัสยิด (สำหรับมุสลิมีน) เพราะมีเธอวันนี้ เราได้สัมผัสบรรยากาศตอนเช้าๆที่มีหมอกเป็นเครื่องประดับ เพราะมีเธอวันนี้ เราได้เติมเต็มภาระกิจของเรา เพราะมีเธอวันนี้ อุปสรรคสามารถหล่อหลอมเราให้เป็นคนที่เข้มแข็ง เพราะมีเธอวันนี้ เราได้ออกกำลังกายพร้อมๆกัน เพราะมีเธอวันนี้ เราได้เรียนรู้ถึงมิตรภาพของการอยู่ร่วมกัน เพราะมีเธอวันนี้ เราได้รู้ถึงความเหงาเมื่อต้องอยู่คนเดียว เพราะมีเธอวันนี้ เราได้รู้ถึงศักยภาพของเรา เพราะมีเธอวันนี้ เราได้รู้ว่าเมื่อเราจับมือเดินพร้อมๆแล้วกันเราจะเข้มแข็ง แต่เมื่อเราเดินปล่อยมือเราจะอ่อนแอทันที

ต่อไปนี้เราจะเป็นอดีตสำหรับเธอ ส่วนเธอก็คงจะเหงาที่ไม่มีเราอยู่เคียงข้าง ออ! ไม่เป็นไร เราเกิดมาเพื่อรับใช้ศาสนาของพระองค์อัลลอฮฺ ไม่เป็นไร เดียวเธอก็คงมีเพื่อนใหม่มาแทนที่เรา เธอสัญญาไหมครับว่า เธอจะทำหน้าที่ของเธอให้ดีที่สุด เธอต้องดูแลเพื่อนใหม่ให้ดีเหมือนกับเธอดูแลเรา ส่วนเรา เราสัญญาว่า เราจะทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด เราจะสร้างการศึกษาที่ควบคู่กับคุณธรรมและจริยธรรมในสังคมแห่งนี้ให้ได้อย่างที่เธอตั้งใจ  เราสัญญาเราจะไม่ลืมเธอ เราจะจดจำบรรยากาศของวันวานตลอดไป…ลาก่อนนะ แล้วค่อยเจอกันใหม่ อินชาอัลลอฮฺ

ช่อสะอาด

             เมื่อเอยถึงคำว่า “ขาวสะอาด” คุณจะนึกถึงอะไร บางคนอาจนึกถึงผ้าสีข้าว บางคนก็นึกถึงดอกไม้ และถ้าเอยถึงคำว่า “ความโปรงใส” ล่ะคุณจะนึกถึงอะไร บางคนอ้างถึงกระดาษใส บางคนก็นึกถึงกระจกสะอาด แตกต่างกันไปอยู่ที่การมองของแต่ละคน

โดยส่วนตัวแล้ว ผมมองคำว่า “ขาวสะอาด” และ ความโปรงใส” ได้มิติละแตกต่างกันไป มิติแรกผมมองว่า “ขาวสะอาด” นั้นเปรียบเสมือนเด็กที่ไร้เดียงสา เด็กเป็นที่ชื่นชมเอ็นดูเมตตาแก่ผู้พบเห็น เด็กที่ต้องการการชี้นำจากผู้ใหญ่ เด็กที่ช่างสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว เด็กที่ต้องการผู้ชี้แนะว่าสิ่งไหนถูกสิ่งไหนผิด เหตุเพราะว่า เด็ก ในเมื่อทะเลาะกันแล้วไม่นานก็คืนดีกัน เพราะการวางตัวของเด็กทำให้เกิดการเรียนรู้และการพัฒนา เพราะเด็กทำอะไรลงไปแล้วไม่เคยคิดที่จะโกง เพราะความกลัวของเด็กจึงไม่กล้าที่กระทำแม้แต่หลอกคนอื่น เหล่านี้คือความขาวสะอาดรวมถึงคุณธรรมเล็กๆและความบริสุทธิ์ที่เกิดขึ้นในตัวเด็ก

ส่วนมิติของ “ความโปรงใส” นั้นผมมองว่า ความโปรงใสเปรียบเสมือนความรู้สึกสดใสที่เรามีในยามเช้า เรารู้สึกอย่างนี้ไม่ใช่เพราะปัจจัยอะไรอื่นใด แต่เพราะสมองก้อนเล็กๆของเราซึ่งในแต่ละวันต้องแบกรับปัญหาที่ใหญ่กว่าตัวเองหลายเท่าเหลือเกิน ได้พักผ่อนเพียงพอ ต่อไป ณ วินาทีที่สมองตื่นนอนเราจะบรรจุเรื่องราวอะไรลงไปเพื่อที่จะทำให้สมองคงความรู้สึกสดใส ถ้าเราบรรจุแต่เรื่องดีๆชีวิตของเราในแต่ละวันจะมีแต่ข้อคิดดีๆ แต่ถ้าเราบรรจุเรื่องไม่ดีเราก็มีแต่เรื่องไม่สบายใจเกิดขึ้น หรือให้เราเลือกระหว่างคำว่า “เพียงพอ”และ “โลภ”บรรจุลงไป แต่ปัจจุบันนี้สิ่งที่เรานิยมเติมเต็มคำว่า “ความไม่พอเพียง” มากกว่า

ปัจจุบันนี้ภาพของความบริสุทธิ์ (ของเด็ก) เหล่านั้นถูกแต้มด้วยอะไร และความสดใสของสมองอันนำไปสู่การมีความคิดและข้อคิดดีถูกเติมเต็มด้วยอะไร

ท่ามกลางกระแสความเจริญทางด้านวัตถุ โดยมีความเสื่อมโสมทางคุณธรรมและจริยธรรมเป็นสิ่งสวนกระแส สังคมไทยพร้อมที่จะน้อมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เรียกว่า “ความทันสมัย”เพื่อตอบสนองและนำพาความสุขมาสู่ชีวิต โดยยอมทิ้งศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์หรือที่เรียกว่า “คุณธรรม” ทั้งๆที่การใช้ชีวิตของมนุษย์บนโลกนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนใดคนหนึ่ง ไม่ได้ขึ้นอยู่กับปัจจัยหนึ่งปัจจัยใด อาทิ ความสำเร็จของเราไม่ได้มาเพราะเรา แต่เพราะคนรอบข้างและสภาพแวดล้อมต่างหาก เหล่านี้คือสิ่งที่จะทำให้ชีวิตของเราเกิดความสมดุลที่ทำให้เรารู้คำว่า “คุณธรรม”

ทารก เยาวชน ผู้ใหญ่ อาวุโส ครอบครัว ผู้นำ คือตัวประกอบหลักในสังคม คือตัวขับเคลื่อนหลักในสังคม

ถ้าเรามองย้อนกลับในอดีต สังคมไทยไม่ใช่สังคมบริโภค แต่เป็นสังคมแบบอย่างที่สามารถรักษาช่อแห่งความสะอาดทางคุณธรรมและจริยธรรมได้ต่างหาก ปัจจุบันทำไมโลกมีแต่ความเจริญทางด้านวัตถุ ส่วนคุณธรรมและจริยธรรมกลับไม่ได้เจริญตามไปด้วย ผมมองว่าความผิดพลาดนี้เกิดขึ้นเพราะผู้นำ

                แนวความคิดที่ว่า การมอบดอกไม้นั้นเป็นการแสดงความยินดี ในกรณีที่ว่า คนรอบข้างเราประสบความสำเร็จ ถ้าเราสังเกตที่นี่มีตัวละครอยู่สองตัว ซึ่งแสดงบทบาทแตกต่างกัน กล่าวคือ บทบาทแรกคือผู้ให้และบทบาทที่สองคือผู้รับ ตรงนี่ผมกำลังจะบอกว่า ถ้าผู้นำเรียนรู้จากการเป็นผู้ให้และผู้รับในเวลาเดียวกันคุณธรรมและจริยธรรมจะเกิดขึ้นโดยปริยาย

ทุกวันนี้เยาวชน ชุมชน สังคม บ้านเมืองของเรา เสียหายมามากพอแล้วครับ ฉะนั้นถึงเวลาแล้วที่ผู้นำควรมอบช่อแห่งความซื่อสัตย์สุจริต ช่อแห่งความโปรงใส ช่อแห่งความจริงใจ ช่อแห่งด้วยความรับผิดชอบต่อหน้าที่ ช่อแห่งความยติธรรมแก่ผู้ตาม (ประชาชน)

ถึงเวลาแล้ว ที่เราต้องเปลี่ยนจาก การสร้างช่อแห่งฉ้อราษฎร์บังหลวง หรือ ช่อแห่งผลประโยชน์ส่วนตัว มาเป็น การช่อแห่งการเปลี่ยนแปลงทางด้านคุณธรรมและจริยธรรมความซื่อสัตย์ โดยการสร้างบุคคลที่มีคุณภาพ สร้างครอบครัวที่อบอุ่น สร้างชุมชนที่เข้มแข็งที่พร้อมที่จะขับเคลื่อนประเทศและจงรักภักดี

หรือถึงเวลาแล้ว ที่เราต้องเปลี่ยนคำว่า “ทุจริต” มาเป็น สุจริต”

ถึงเวลาแล้ว ที่เราต้องเปลี่ยนคำว่า “แข่งขัน” มาเป็น “แบ่งปัน” โดยเปลี่ยน ข “แข่ง” เป็น บ “แบ่ง” และ เปลี่ยน ข “ขัน”  เป็น ป “ปัน”

ถึงเวลาแล้ว ที่เราต้องเปลี่ยนจาก “ขัดแย้งในความแตกต่าง” มาเป็น “เรียนรู้ในความแตกต่าง”ปัจจุบันถ้าผู้นำสามารถรวมสีทุกสีมาเป็นสีเดียวกันโดยเฉพาะสีที่มีอิทธิพลต่อสังคมไทย ผู้นำคนนั้นก็คงจะเป็นบุคคลตัวอย่าง และถ้าผู้นำสามารถนำคำว่า “ความรัก” ที่ห่างเหินจากสังคมไทยมานานมาสู่หัวใจคนไทยผู้คนนั้นคงจะเป็นบุคคลประวัติศาสตร์

ถึงเวลาแล้ว ที่เราต้องเปลี่ยนจาก ที่ทุกครั้งเรามักใช้อารมณ์ในการแก้ปัญหา มาเป็นใช้สติในการแก้ปัญหาแทน

และถึงเวลาแล้ว ที่เราต้องเรียนรู้จากการแสดงสองบทบาทในเวลาเดียวกัน

สดท้าย ถ้าเราเอาความซื่อสัตย์ในการทำงานของเด็ก โดยบรรจุเรื่องดีๆ ในสมองก้อนเล็กเพื่อคงความสดใส และเอาวิสัยทัศน์ของผู้ใหญ่มารวมกัน ผู้คนในสังคมนี้ ผู้คนในบ้านเมืองนี้ จะมีแต่ช่อแห่งคุณธรรมและจริยธรรม เหล่านี้ ช่อสะอาดที่ทุกคนรู้จัก ดังผลงานของ นายกิตติบดี  บัวหลวงงาม

Rubber Tree

Standing outstandingly on the mountain foot near the expanse of my owner’s house, I feel very happy when a cool breeze slowly blows, giving me a space to dance and sharing my breath to my owner. It is still fresh in my mind when I was young; I had got smooth, slick and brown skin. I had a very green hair and white blood. I intended to apprise my friends of my appearance. I stood happily and strongly, never being hit by storm. I had very good balance. Furthermore, I always enjoyed myself with the seasons came to me jubilantly – rainy, autumn and drought. Each season I tasted differently. For autumn, I used to drop my hair in order to get the new one. The rainy, I accumulated all energy to nurture myself for oncoming drought. The drought, I tried to manage to survive from it by standing idly – doing nothing. Unfortunately, now my skin becomes rough and hard because my owner comes to tap me to get my blood as I am informed that my blood is very worth. My hair is dissipating, gradually wither. I am starting to feel dizzy, leading to losing my balance. At the moment, I am getting old; my blood is getting dry and dry. My owner is beginning to complaint about me. From now on I could never feel happy anymore. At some time in the near future I will definitely be cut down for sale.  

เรียงความ: มหาวิทยาลัยกับประโยชน์ที่ได้รับ

หลายคนคิดว่าการที่เราจะสร้างสังคมหรือพัฒนาสังคมนั้นให้เราเป็นบัณฑิตก่อน หรือให้เรามีตำแหน่งทางสังคมมีหน้ามีตาในสังคมและต้องเป็นที่ยอมรับของคนในสังคม  ในขณะเดียวกันหลายคนก็คิดว่าการเป็นนักศึกษานั้นเราต้องมานั่งเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย ต้องค้นคว้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ ต้องไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุด โดยที่เราไม่ควรออกไปไหนเพื่อเรียนโลกภายนอก ผมมองว่าช่วงชีวิตของคนเราที่สำคัญมากที่สุดก็คือ ช่วงวัยเรียน เพราะเป็นเวลาที่แสนสนุกในการที่ค้นคว้าเรียนรู้ทั้งในและนอกรั้วสถาบันที่เรียกว่า โรงเรียนหรือมหาวัทยาลัย ดังนั้นอย่างที่ผมได้กล่าวมาข้างต้น ผมไม่ได้จะบอกว่า การไปนั่งอ่านหนังสือที่สถานที่ที่เรียกกันว่า ห้องสมุด หรือเรียนรู้ในรั้วมหาวิทยาลัยเป็นสิ่งที่ไม่สมควรทำ แต่ผมเล็งเห็นถึงการศึกษาโลกภายนอกมีความสำคัญไม่น้อยไปกว่าการศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย เพราะโลกภายนอกมีอะไรที่น่าเรียนรู้อะไรมากมาย อีกทั้งผมมองว่าเราในฐานะนักศึกษาที่ถูกเรียกว่า ปัญญาชน เป็นคนที่มีสติปัญญาที่พร้อมจะนำไปสู่การเกิดการพัฒนา ต้องทำอะไรที่เกิดการเปลี่ยนแปลงไปสู่ทางที่ดีขึ้นทั้งตัวเองผู้อื่น หรือถ้าเรียกกันง่ายก็คือ ให้เกิดประโยชน์แก่ตนเองและผู้อื่น อย่างเช่น การนำคุณธรรมจริยธรรมกลับสู่สังคมอีกครั้ง ทำให้ตัวเองและผู้อื่นมีมารยาทที่ดี หลังจากคำนี้ค่อนข้างที่เลือนลางไปทุกทีจากสังคมของเรา  หรือการนำความรู้ไปสู่การปัฎิบัติ เหล่านี้เป็นต้น สำหรับผมแล้ว ตลอดเกือบสี่ปีที่ผมได้มีโอกาส (ขอบคุณอัลลอฮ) ใช้ชีวิตในรั้วที่คนเรียกกันว่า มหาวิทยาลัย เป็นแหล่งข้อมูล แหล่งความรู้ที่ใหญ่ที่สุด ในบบรรดาสถาบันการศึกษา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มหาวิทยาลัยที่มีชื่อว่า มหาวิทยาลัยอิสลาม จากนั้นผมขอขอบทุกคนที่เกี่บวข้องที่ได้โอกาสทุกคนได้มีการศึกษาในพื้นที่แห่งนี้

ตลอดระยะเวลาผมได้ใช้ชีวิตในรั้วมหาวัทยาลัยก็ได้รับโอกาสไปทำกิจกรรมมากมายส่วนใหญ่เป็นกิจกรรมนอกรั้วมหาวิทยาลัย ผมรู้สึกว่ามันเป็นเวลาที่ผมไม่อยากจะจากไปเลย เริ่มตั้งแต่ปี ๒๕๕๑ ซึ่งผมคิดว่าเป็นช่วงเวลาที่ผมเริ่มได้รับโอกาสได้ทำกิจกรรมอย่างเต็มที่

โดยส่วนตัวแล้วการที่ได้รับโอกาสไปช่วยเหลือสังคมนั้น หรือการที่มีส่วนร่วมในการช่วยเหลือหรือมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหาต่างๆเป็นสิ่งที่มีความสุข อย่างเมื่อวันที่ ๒๔ ตุลาคม ๒๕๕๑ ทางศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ได้จัดโครงการประกวดเรียงความและเผยแผ่สามภาษาคือ ภาษาไทย ภาษามาลายูและภาษาอังกฤษ  หัวข้อ เสียงสะท้อนจากแดนใต้ โดยเปิดโอกาสให้นักเรียนนักศึกษาในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้แสดงความคิดเห็นต่อปัญหาที่เกิดขึ้น ก็ปรากฎว่าผมได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับสองของเรียงความภาษาอังกฤษ  ปี ๒๕๕๑ และ๒๕๕๒ ผมได้รับโอกาสไปเป็นครูอาสา ณ ภาคอีสานจังหวัดข่อนแก่นเป็นเวลาหนึ่งเดือน ในปีเดียวกันก็ได้รับโอกาสทำหน้าเป็นคณะกรรมองค์การบริหารนักศึกษา ปี ๕๒ และเป็นตัวแทนไปเข้าร่วมค่ายพหุวัฒนธรรม ณ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต ในเวลานั้นได้เรียนรู้อะไรมากมาย โดยเฉพาะในด้านการเป็นอยู่ในสังคมพหุวัฒธรรม ถึงแม้ในเวลานั้นผมรู้สึกเหนื่อยการที่จะต้องไปมาตลอดบ้างครั้งต้องล้มป่วยบ้าง แต่เนื่องจากทำไปแล้วมีความสุขก็เลยทำต่อ

ในปีเดียวกัน ทางมูลนิธิจีโอไอ (Goi foundation) ประเทศญี่ปุ่น อยู่ภายใต้ยูเนสโค สหประชาชาติซึ่งทำงานเกี่ยวกับการสร้างสันติภาพ ได้จัดประกวดเรียงความภาษาอังกฤษ หัวข้อ How would you shape your city ผมได้เข้าร่วมประกวดดังกล่าวด้วย นอกจากผมได้รับโอกาสที่จะพัฒนาทักษะการเขียนแล้ว ผมได้รับประกาศณียบัตรที่แตกต่างจากทั่วไป ซึ่งประกาศณียบัตรมีขนานเล็กกว่ากระดาษ A4 ที่สำคัญ ถึงแม้ผมไม่ได้รับรางวัลอะไรในการประกวดในครั้งนี้ แต่อย่างน้อยผมเป็นคนหนึ่งที่มีส่วนร่วมในการที่จะสร้างสันติภาพในโลกกลมๆใบนี้

ในปีที่ผ่านมาทางสาขาภาษาอังกฤษ มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา ได้จัดประกวดกล่าวสุทรพัจน์ภาษาอังกฤษ ผมก็ได้เข้าร่วมประกวดด้วย ผลปรากฎว่าผมได้รางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่ง และได้เป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยไปแข่งขันกล่าวสุทรพัจน์ภาษาอังกฤษประดับประเทศ ณ มหาวิทยาลัยสงขลานคริทรน์ วิทยาเขตภูเก็ต จากเวทีนั้นได้เรียนรู้อะไรมากมายเกี่ยวกับทักษะการพูด โดยเฉพาะการพูดในที่สาธารณะ ยิ่งไปกว่านั้นผมและเพื่อนๆนักศึกษาอีก ๑๕ ท่าน ได้รับโอกาสเข้าประกวดโครงการ SIFE (Student In Free Enterprise) ซึ่งเป็นโครงการที่เปิดโอกาสให้นักศึกษาไปร่วมพัฒนาชุมชนในนามของมหาวิทยาลัย โดยมีอาจารย์สุบันโญ จีณรงณ์ เป็นที่ปรึกษา สำหรับทีมของมหาวิทยาลัยอิสลามอิสลามยะลาไปร่วมพัฒนา หมู่บ้านปราแว อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี และทีมนั้นได้รับโอกาสไปร่วมพัฒนาเป็นเวลาสองปีด้วยกัน คือปี ๒๕๕๒-๒๕๕๓ ในการประกวดในครั้งนี้ได้จัดขึ้น ณ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผลปรากฏว่า มหาวิทยาลัยอิสลามยะลาได้รับรางวัล SIFE Spirit award สองปีซ้อน

ในปีเดียวกันคือ ๒๕๕๒ ผมขอขอบคุณอาจารย์สุรชัย ไวยวรรณจิตร มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา ที่ให้โอกาสผมได้ไปสอนหนังสือ ณ โรงเรียนนูรูลอิสลาม อำเภอยะหริ่ง จังหวัดปัตตานี และให้โอกาสผมได้ไปติวน้องๆมัธยมกับท่านตามโรงเรียนต่างๆในช่วงวันหยุด ในระหว่างนั้นผมได้รับโอกาสจากทางโรงเรียนไปเข้าอบรมเชิงปฏิบัติการจัดทำหลักสูตรสถานศึกษา ระดับมัธยมศึกษาตามหลักสูตรูแกนกลางการศึกษาขั้นพื้น พทธศักราช ๒๕๕๑ และที่สำคัญท่านให้โอกาสผมได้เข้าเป็นคณะกรรมการของคณะทำงานเสียงเล็กๆเพื่อสันติภาพด้วย ซึ่งเป็นองค์กรที่ทำงานเกี่ยวกับการศึกษาในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ โดยเปิดโอกาสให้น้องๆได้สัมผัสกับแบบอย่างข้อสอบที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัย โดยทางคณะทำงานจะจัดโครงการลักษณะนี้ทุกปี

และที่น่ายินดีไปกว่า ผมได้รับรางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งในการประกวดเรียงความภาษาอังกฤษ จัดโดยทางศูนย์การศึกษาต่อประเทศนิวซีแลนด์ ประจำประเทศไทย หรือ NZ study of Thailand ในหัวข้อ How much do you know about New Zealand พร้อมได้รับโอกาสไปเรียนภาษาอังกฤษ ณ ประเทศนิวซีแลนด์ ที่สถาบันสอนภาษาในเมื่องออคแลนด์ (Unique New Zealand) ภายหลังกลับจากประเทศนิวซีแลนด์ ผมและเพื่อนๆนักศึกษาได้เข้าร่วมโครงการ “กล้าใหม้ใฝ่รู้” จัดโดยธนาคารไทยพาณิชย์ จากโครงการดังกล่าวทีมมหาวิทยาลัยอิสลามยะลาได้รับรางวัลชมเชย ซึ่งมีชื่อโครงการว่า “โรงปุ๋ยชีวภาพกับการพิทักษ์โลกร้อนสู่ความยั่งยืนหมู่บ้านปราแว” ในการนี้ผมได้ประสบการณ์มากมาย อาทิเช่น เรียนรู้การบริหารจัดการชุมชน เรียนรู้การบริหารจัดการทีมและการทำงานเป็นทีม เหล่านี้เป็นต้น

สุดท้ายผมขอขอบคุณทุกท่านที่เกี่ยวข้องที่ได้เปิดโอกาสให้ผมและเพื่อนๆได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆและท้าทายที่เป็นประโยชน์ อันนำไปสู่การเกิดการพัฒนาของตวเองและชุมชนที่ยั่งยืนอีกต่อไป และที่สำคัญผมขอบคุณอัลลอฮที่เลือกผมและเพื่อนๆเป็นผู้พัฒนาชุมชน ผมสัญญาว่าจะเอาความรู้และประสบการณ์ที่ได้รับไปใช้ในทางที่ถูกต้องอันสามรถเกิดประโยชน์แก่ส่วนรวม อินซาอัลลอฮครับ

The qualities of a Teacher

1.      A teacher should be live and attractive.

As far as the above-mentioned is concerned, the word “live” the teacher should have a smiling face. To put it simply, he or she should have a sense of humor that, probably, could uplift students at a time they are getting sick of the class. In the meantime, by the word “attractive” the teacher should act by means of speaking and behaving attractively – for some instance, if they feel discouraged, from teacher’s the way of speaking, they feel better. Also, they could correctly copy the way of teacher’s behaving.

2.      A teacher should be sympathy and tolerant.

As students come all walk of life, in the class there are variety of backgrounds and behaviors. At this point, the teacher should be willing to accept these. Together with, the teacher should tolerantly teach them in case they behave incorrectly. For example, they are disputing about the culture – the teacher should feel sympathy for them all, but the teacher has deliberate attempt to clarify that humans were born out of various social sphere.   

3.      A teacher should be intellectually and morally honest.

The teacher should not mean to trick students. If the teacher says something to them, he or she has to teach them the right things and direct them into the right path – because in the materialistic-oriented society, there are a lot of unforeseen hazardous circumstances that possibly lead them the wrong path.

4.      A teacher should be mentally alert.

It cannot be ruled out the possibility that students are not active and knowledgeable. They, sometimes, feel sleepy and are unaware of what is going on in the class: the teacher has to be prepared for that by promoting motivation or inspiration wisely and cleverly.

5.      A teacher should be capable of infinite patience.

While doing those-mentioned – including tense atmosphere in the class, the teacher should cleverly, wisely and thoughtfully solve the problems. He or she should not lose temper with the circumstances. For example, if students are fighting, teacher should talk frankly and privately with them. Then, when coming to the class, the teacher should play some games so that students can enjoy the class. Most importantly, it can be the place for tying relationship among them.

6.      A teacher should keep on learning.

As humans are not all perfect, they should be on learning. As I mentioned above – the students have different backgrounds, at the beginning of the class, the teacher should ask something related to their daily lives or about their backgrounds. This is the way of learning one another. 

My Memorable Events in New Zealand

It was still vivid memory at the time when I had first experienced a very impressive event in the country named as the land of the long white cloud and green hills, New Zealand (NZ). In the light of being placed as the runner-up of the essay competition organized by NZ study of Thailand, my life was in good heart because I was given a chance to take a short course in NZ. When I heard the wheels touching the runway with a screeching sound, from a distressed face, I could have a grin smile back on my face again – feeling happy.

          My first observation was looking around that made me feel happy while a person and I were walking together to the parking area. It was very clean and systematic parking area. While we were on the road to my home-stay where I was going to live, I had asked and observed many things from both sides of the road that I had never seen in Thailand before. Everything was set systematically. In the meanwhile, everyone was abiding by the rule of traffic. I thought it was very rare chance of traffic accidence to happen.   In addition, even the vehicle which I was on, the driver did not even turn air-conditioner on – besides saving energy, they (New Zealanders) could stay off from causing global warming.

          Once getting to the home-stay, I had a good time there because the hosts were very nice to me. They gave me a warm welcome by greeting me in a polite and friendly way at the gate. Then, I was brought into the house and introduced how to utilize all house appliances. For everyday life, they had always invited me to have food together with them and always provided me the food that I could have. In the morning I was supplied with the serial food which I had never tried before. And for dinner they cooked a very good taste food for me, NZ traditional food in particular.  Apart from that, either waking up in the morning or coming back from school they always kept asking me about my well-being or how was life going on. These were very fascinating to live in this family.

          For everyday life, I had to study five days a week – Monday to Friday – 6 hours per day, 9 A.M to 3 P.M. In the morning, I must get myself ready before 8 o’clock in order to settle with weather; otherwise, I could be feeling colder, together with having breakfast. Interestingly, there were no any buses pass the way between my home-stay to school. So, I had to take a walk for school 4 kilometers a day. At first, I thought how could I walk such a long distance – it would be very tired for me. The first few days, my home-stay mother had dropped me at the corner near the school where I was studying, but after that I helped myself by setting out in the morning and come back in the afternoon by walking. I found that while on the way to school, I had learned many things both from people and from ambiance as aftermath. From people, when I met them they were always giving a big smile and greeting me with a sweet sound “hello! How are you?” – Even if they had not known me before. From surrounding, I walk through the park where I could see serene natural view – very green trees and a lot of beautiful small hills in the park. When I looked at the sky, there were a lot of white long clouds. And I could feel very cold because there was always a freezing wind blowing, coming from the south of NZ where there was a large scale of snow there.

          Moreover, the atmosphere of study in class was very hilarious and useful. The lessons prepared by teachers were not too difficult to come across because many of them were conveyed by learning through Games. At the initiative, I could not adapt myself with the new method of learning because, sometimes, I was not widely awake due to freezing weather. Later on, I settled in. I learned how to think. I learned how memorize vocabulary. I learned how speak, write, listen and read English effectively and accurately. As a result, from this class I was certified by advance level of learning English – IELTS (International English language Testing System.  

          Since three weeks that I had been in NZ, I had learned many new things that influence my life. All those-mentioned has still painted a vivid picture and been a very memorable event in my life that I could some time in the future recall a smile on my face again.  

                

            

The father of mine

When I was a child, I was always raising some questions related to a man who always concerned about whatever I had done. Most of the questions raised in my mind were that “why” why did he always concern me? Why did he have to do so? Who was he?

Most of the time when he spoke to me or taught me, I felt awkward, I lost my confidence, and it made me discouraged because, sometimes, he involuntarily punished me if I was too naughty. Year after year, I gradually became aware of his action. The awareness of his action ran through my mind as he had a good intention, and he wished me to be able to live the society. Asked could I describe about his appearance and his personality the answer, of course, is why not. Now, I am to write about his appearance, his personalities and his daily life.

To begin with, he has a very unique appearance. Normally, it is believed that his appearance and mine are twin. Whenever we go out people cannot tell apart. Why do I say so? Because he has got a short hair like me. He is slightly dark skin. His face is oval as mine. Also, his height is as high as mine. The body of him is slim compared to mine; whereas, my body there seems to be turning to skinny one for me.

Most Importantly, I do appreciate about his personalities. In the mornings, he often encourages to read al-Quraan together with needing me to ponder over its meaning. When it comes to prayer, he has always been taking the lead by going to Masjid with time to spare for Sunat prayer. For everyday life, if any of family members does something wrong, he frankly and directly reminds and tells never do that again. It is decent of him that he is always adhering to sense-talking. In the same time, he has a sense of humor as well when perceiving that members of the family are getting stressful that he could make us laugh. All these are the personalities of him that I could mention here roughly.

The last but not least, as I can say, he is workaholic person. He places very importance on getting cost of living in order that I could attain the higher education.  Once the sun is starting to appear at the beyond horizon, he starts to concentrate on his job, doing a small business. He never gives up his strive to find new consumers whether in the provinces nearby or our neighboring country like Malaysia. In brief, he mostly sacrifices himself into the job, but he never forgets to share his worthy time with the family.

How luckiest I am. To date, I do realize that besides the other person who very much love me, my mother, there is the other one, at the tender age, whom I was always picturing that he was always strict on whatever I had done, my father. And asked are there any people in the globe who come and help us without wanting any returns. In addition, from now on what is bound to be in the future, I will definitely love and will take care two of them as they do. Insha-allaah, with the permission from Allaah I will never let them down for what they have pinned hope over me.           

               

how does the clash of colours affect Muslim in Thailand?

How does the clash of colors affect Muslims in Thailand

In the past, Thailand had been named as “the land of smile” where there were many peoples coming all walk of lives, paid a visit to this historical country, while the so-called clashing of colors was unknown to them. Also, awareness of conflict of colors would come impossibly; they might have thought that sort of such conflict was beyond their imaginations.

However, in this day and age, the clash of colors –red and yellow shirts – unexpectedly occurs that has left Thai society in great rift, being difficult to heal the rift. Since then, the red shirt and the yellow have played a vital role in marking a change in Thai political circle. To put it simply, the people are clad in their liking colors and walk up to streets in the capital of Thailand – Bangkok. At the time of the accused Thaksin’s nominee administration, the yellow shirt was staging a peaceful demonstration with intent to get rid of the government. On the contrary, late last year, the political polarity had been changed into the Democrat party, joined hand by other parties as the coalition government. For this unfortunate year for Thailand, the red shirt has held the street-protest they took the place where Thais consider it as the main economic hub, Ratchaprasong intersection. For this havoc, Thailand has suffered a great damage.

Regardless of being a partisan to either color, the effects have been obvious to Muslims whose religion – Islam – prohibits to take part in the protest. In this respect, we could draw the effects that have on Muslims in Thailand as follow: ideologies differences, political power resuming and not being faithful with the king.

In the first place, the red and the yellow have different ideologies. For the red, as generally known and said, they are trying to spread their ideologies as a means to an end, dealing with double standard and try to get Thaksin back. Rather, it is believed that they endeavor to change the kingdom state into the presidency state. Whereas, the yellow is aimed at disposing of corruption state that, previously, led by Thaksin Shinnawatra the former Thai prime minister. Both of them have been struggling to win Thais’ heart in order to gain favors from them. Regarding these ideologies, as soon as Muslims believe and take into their daily lives, they automatically become split among themselves. As the case happened in the northeastern of Thailand, Muslims were taking side, in which there are two groups have been divided – the one side is red and the other is yellow. To date, they cannot even go to the coffee shop and have a talk together like before because they may have problem. This is considered as a big problem happened that Muslims are inclined to support such ideologies. In addition, Islam never teaches us to be disunited.

Consequently, we would never deny that after winning the people heart, both of them will run political campaign in a bid to resume to political power. What they have to do is they hold an address in order to gain support from people, sometimes, by sneering at the political opponent. As the case happened this at the Ratchaprasong intersection, there were many Muslims who participated the protest, as it was generally known that they were hired. This activity engages Muslims to be away from Islamic teaching. They seem to be into politic that finally results in partisanship among them. In fact, Islam has already provided the way of administration as it gives us “Shuro” the way of consultancy. For Muslims, before electing the leader, they have to Shuro by the committees set up.     

At last, they are accusing each other of not being faithful to his Majesty the King. This accuse was used at the time when the yellow shirt stage a protest at the time of Thaksin’s nominee administration. The yellow said the red was not faithful to the king by trying to turn administration in Thailand into presidency. According to common belief, if Thais are faithful to the King, they have to be cad in yellow. Accordingly, for somebody who dresses up in red, they are believed to be unfaithful to the King. For this issue, the yellow is now increasingly making a discourse heard, “we love our King”, resulting in many of the people, to date, holding this discourse. Thus, according to the discourse, Muslims are deviating from being fond of the prophet Muhammad (peace upon you), in spite of the fact that Islam states clearly that Muslims must obey Allaah, the prophet and the leader in their groups. Furthermore, for that matter, Islam places emphasis on sharing love, kindness and encourages Muslims to pay respect to others sincerely. Additionally, what Islam does not allow Muslims to do is they are forbidden to worship the King as Buddhists do.

Even though now the government can completely be able to deal with political uncertainty, the clash of colors might explode that might resort to violence again. In brief, neither the red nor the yellow is helpful and useful for Muslim daily lives. They just bring about the effects to Muslims.  What Muslims have to do when such violence happen is they have to distance themselves from the violence and try to make an effort to learn a lesson from it. Islam never recommends Muslims to participate the protest because, as far as it is observed, they can never stand to benefit from it. Supposing that Muslims never joined with them, apart from they could be able to show others how to live peacefully, they automatically became part of contributing to bringing peace and recalling the land of smile that Islam also encourages Muslims to give a big and sincere smile to others once again.

    

                 

Question

Ask not what can society (Islam) do for us, but ask what can we do for our society (Islam).

Peace

Peace will not be prevailed if we do not begin from ourselves.